baratrion

M. ile fredagsbar¹ sırasında sohbet ediyoruz. Şirketteki gløgg² gününden sonra eve taksi tutmuş. Kopenhag’ta pek yaygın olabilecek bir şekilde bir Türk taksiciye denk gelmiş. Buraya kadar her şey normal.

“Bilirsin işte önce sıradan bir sohbet etmeye başladık; fakat taksiciler her gün çok fazla garip insanla muhatap oluyor.” (Eh, çünkü gece olunca bütün hayvanlar dışarıdadır.) Ne yalan söyleyeyim önce aklıma “kesin bir fenalık oldu ya onu anlatacak” düşüncesi geldi.

- Bilirsin işte arada ırkçı salaklıklara da maruz kalıyor taksiciler…

- Ee, evet?

- Ama bu insan çok farklıydı Mehmet. Evimin önünde en az bir saat muhabbet ettik. O kadar bilge bir insan ki sataşanların bazılarını utandırmış. Özür dileyerek inmişler arabasından.

…

- Üç tane evsiz ayyaşa bakıyor.³ Onunla tanıştığıma o kadar memnun oldum, öyle bir insanın buradaki insan soğukluğunda öyle kalabilmesine o kadar sevindim ki. Burada biz zorunda kalmadıkça insanlarla pek konuşmayız, sokakta, orada burada. Çok sıcaktı. Babası onu insanlara ne olursa olsun iyi davranmasıyla tembihlemiş. Numarasını aldım. Herhangi bir gün taksi lazım olursa diye. Ha bir de birbirimizi sizin gibi yanaktan öperek ayrıldık. (Burada kafayı sağa sola çevirerek taklit ediyor.) Bir de bu yardımseverlik… Ben daha ne kadar bizim şirkette kalırım bilmiyorum. İçimde her zaman bu vardı. Başkalarının da bu benim içine doğduğum refahtaki gibi özgürce yaşayabilmesi için bir şeyler yapabilmek. Bağlantıları ayarladım sayılır, Kamboçya’ya gideceğim, oradakilere yardıma. Ne yapabilirsem.

Gecenin sonunda, kimimizdeki Anadolu’nun ruhunu okuyan feraseti, buna karşın neden Rachel‘ların M.’lerin ‘biz’lerden çıkmadığını düşünüyorum.