baratrion

Selâm sana Arthur!

Bugün yeni bir yıla girdik. Dünya bildiğin gibi. Senin elli yıl önce gördüğün, gösterdiğin gibi. Hâlâ sana geldiği kadar dar. Kabir, seni sıktığı kadar sıkıyor. Bel, senin belin gibi çatırdıyor. Tanıdığın hiçbir beşer avutmuyor. Kemirdiklerin tat vermiyor. Bir hâneden diğer hâneye, bir memleketten diğerine. Kaçacak yer yok. Balık her yerde.

Öğrendim ki, cinnetinde elini kolunu bağlıyor, ya olur olmadık nâralar atıyor, ya da hiç konuşmayıp ancak geveleyebiliyormuşsun. Beni yalnız bırakın, sadece yalnız bırakın. Bir gün bırakmışlar. Sen de o gün canını salıvermişsin. Ey naif ve kırılgan ruh! Artık göğsün genişledi, dilinin bağı çözüldü mü? Yoksa sadır da lisân da. Yoksa.

The Force That Through the Green Fuse Drives the Flower

The force that through the green fuse drives the flower 
Drives my green age; that blasts the roots of trees 
Is my destroyer. 
And I am dumb to tell the crooked rose
My youth is bent by the same wintry fever.

The force that drives the water through the rocks 
Drives my red blood; that dries the mouthing streams 
Turns mine to wax.
And I am dumb to mouth unto my veins
How at the mountain spring the same mouth sucks. 

The hand that whirls the water in the pool 
Stirs the quicksand; that ropes the blowing wind 
Hauls my shroud sail.
And I am dumb to tell the hanging man 
How of my clay is made the hangman's lime. 

The lips of time leech to the fountain head; 
Love drips and gathers, but the fallen blood 
Shall calm her sores. 
And I am dumb to tell a weather's wind 
How time has ticked a heaven round the stars. 

And I am dumb to tell the lover's tomb 
How at my sheet goes the same crooked worm.

—Dylan Thomas